به گزارش اطلاعات آنلاین در این گفتوگو، مهدیه ترشیزی، مشاور خانواده، به بررسی نقش همدلی و مهربانی در شرایط جنگ و بحران میپردازد. وی با تأکید بر اهمیت ساختارهای حمایتی، به ما یادآوری میکند که چگونه میتوانیم در سختترین شرایط، انسانیت خود را حفظ کنیم.
ترشیزی، با اشاره به تاریخ جنگها و حماسههای انسانی، معتقد است: "در قلب تاریکی جنگ، شعلههای همدلی و مهربانی هرگز خاموش نمیشوند. تاریخ جنگها روایتگر نه تنها پیروزیها و شکستهای نظامی، بلکه روایتگر ناگفتهها، حماسهی قهرمانانهی مهربانی و همدلی انسانها نیز هست."
او با تأکید بر نقش حیاتی همدلی در بقای جمعی، اضافه میکند: "در بحبوحه جنگ، همدلی تنها یک فضیلت اخلاقی نیست؛ بلکه سپری برای بقای جمعی و سلاحی برای مقاومت است."
ترشیزی معتقد است که مهربانی، در شرایط بحرانی، نه تنها به کاهش آلام فردی کمک میکند، بلکه پیوندهای اجتماعی را تقویت کرده و به ایجاد یک جبهه متحد در برابر سختیها میانجامد. وی بر این باور است که همدلی، با ایجاد حس تعلق و مسئولیتپذیری مشترک، میتواند روحیه مقاومت را در جامعه زنده نگه دارد و به تضعیف دشمن کمک کند.
وی همچنین بر اهمیت ایجاد "حلقههای امن دوستانه" و "گفتوگوهای تصحیحکننده" تأکید میکند. او معتقد است که تصدیق احساسات و به اشتراک گذاشتن داستانهای امیدبخش، میتواند به التیام زخمهای روحی کمک کند.
ترشیزی در پایان، با اشاره به مرزهای مسئولیتپذیری و اهمیت آگاهی از نقش خود و مراجعه به متخصصان در صورت نیاز، تأکید میکند: "در شرایط سخت، مهربانی تنها یک احساس نیست، بلکه یک انتخاب است."
به گفتهی ترشیزی، زمانی که آتش جنگ آسمان شهرها را سرخ میکند، همدلی و مهربانی، تجلیگر انسانیترین واکنشها هستند. وی معتقد است که "گرانفروشی و احتکار، سمّ جنگ اقتصادی هستند که با همبستگی اجتماعی، شکست میخورند."
همدلی، یک ضرورت: آموزش برای زندگی بهتر
همچنین ترشیزی، مشاور خانواده، به بررسی اهمیت آموزش همدلی و تأثیر آن بر تابآوری در برابر بحرانها میپردازد. وی با اشاره به تجربههای موفق جهانی، راههای عملی برای پرورش همدلی در جامعه را مورد بحث قرار میدهد.
ترشیزی با تأکید بر این نکته که همدلی یک ضرورت است، به این موضوع اشاره میکند که "همدلی برای انسانها یک چیز لوکس نیست، بلکه یک ضرورت است. ما نه به این دلیل زنده میمانیم که چنگال داریم و نه به این دلیل که دندانهای نیش بزرگی داریم. ما زنده میمانیم زیرا میتوانیم ارتباط برقرار کنیم و همکاری کنیم."
وی با اشاره به اهمیت آموزش همدلی از سنین پایه، به تجربهی موفق سیستم آموزشی دانمارک اشاره میکند. "در سیستم آموزشی دانمارک، یک برنامهی ملی اجباری به نام «گام به گام» از اوایل پیشدبستانی اجرا میشود."
ترشیزی با توضیح این برنامه، اضافه میکند: "به کودکان تصاویری از کودکان نشان داده میشود که هر کدام احساسات متفاوتی را نشان میدهند. بچهها در مورد این کارتها صحبت میکنند و آنچه را که کودک حس میکند به زبان میآورند و یاد میگیرند که احساسات خود و دیگران را مفهومسازی کنند."
وی با تأکید بر اهمیت آموزش مهارتهای همدلی، ادامه میدهد: "آنها همدلی، حل مسئله، خودکنترلی و نحوه خواندن حالات چهره را میآموزند. بخش اساسی این برنامه این است که مربیان و کودکان در مورد احساساتی که میبینند قضاوت نمیکنند."
ترشیزی با اشاره به تأثیرات مثبت این رویکرد، بیان میکند: "این تأکید بر القای همدلی، همراه با سایر جنبههای فرهنگی - مانند تمرکز بر با هم بودن - به نظر میرسد نه تنها افراد مقاومتر، سازگارتر و از نظر عاطفی ایمنتر، بلکه شبکههای اجتماعی قویتری را نیز ایجاد میکند."
وی با استناد به تحقیقات، اینگونه نتیجهگیری میکند: "این امر منجر به شادی کلی بالاتر میشود. فرد نیز ارزشمند است، اما بدون تعامل و حمایت دیگران، هیچ یک از ما نمیتوانیم واقعاً به عنوان یک فرد کامل خوشحال باشیم."
ترشیزی با تأکید بر اهمیت ایجاد فضاهایی برای آموزش همدلی در جامعه، به این نکته اشاره میکند که "همدلی و مهربانی، نه تنها در زمان بحران، بلکه در تمام جنبههای زندگی، ضروری است." وی معتقد است که با آموزش همدلی، میتوانیم جامعهای مقاومتر، شادتر و انسانیتر بسازیم.
این گزارش، ادای احترام به مردم غیور کشور و شهر مشهد است؛ مردمی که با ایثار و فداکاری، حماسهای از جنس انسانیت را خلق کردند.
